مراحل شاشیدن بچه :
تا 5 سالگی به لباس باباش
تا 25 سالگی تو اعصاب باباش
از 25 سالگی به بعد تو روح باباش

وقتی دلت تنگ شدی وقتی چشات تر شدوقتی دیگه نبود کسی امید یا یه

 همنفسی بدون که اینجا هست کسی که تو واسش همه کسی

سلامی به گرمی احساسی لطیف

مرا صد بار از خود برانی دوستت دارم

          به زندان خیانت هم کشانی دوستت دارم

                چه سود از مهر ورزیدن چه حاصل از وفا کردن

                              مرا لایق بدانی یا ندانی دوستت دارم 

اگر از تو شفا خواستم از اون چشمات وفا خواستم نگاهم کن که مجنونم که

 بی تو نمی تونم

کاش گناهی کنم که مجازاتش  

  تبعید به قلب تو باشد

         پرنده ای را که دوست داری رهایش کن 

   اگه عاشق باشه بر می گرده 

             و گر نه هیچ وقت عاشقت نبوده    

     و من در خلوت شبهاي بي ستاره ام از به تو انديشيدن عادتي ساخته ام

     دراز به درازاي آرزوهايي كه برايت داشتم

     و هنوز نمي دانم برق نگاه كدامين ليلي ني ني چشمان تو را خيره كرد

     و تيشه ي عشق كدامين فرهاد ريشه ي عشقمان را خشكاند !

     اما ميدانم كه چون مجنون تا ابد

     در بيابان چشمانت به انتظار تو خواهم ماند....

هميشه برا کسي بخند که ميدوني به خاطر تو شاد ميشه

 واسه کسي گريه کن که ميدوني وقتي غصه داري و اشک ميريزي واست اشک ميريزه 

واسه کسي غمگين باش که در غمت شريکه

عاشق کسي باش که دوستت داره

وقتي معلم پرسيد عشق چند بخشه؟زود دستمو بالا بردم گفتم يک بخش،

 اما از وقتي تورو شناختم

 فهميدم عشق 3 بخشه:عطش ديدنت.... شوق بودنت....و اندوه بي

توموندن

اين فيله چند تا پا داره؟

خداحافظي براي تو چه آسون بود. ولی قلب  من از اين واژه لرزان بود. خداحافظ براي تو فقط رفتن... براي من ولی اين رفتن جان بود!

من تو اين دنيا سه تا دوست دارم ...خورشيد ،ماه و تو . اولي رو واسه

 خودم دومي رو واسه شبام ولي تو رو واسه تک تک لحظه هام مي خوام

اگه فکر کردي بري قيد چشاتو ميزنم اگه فکر کردي ازت به اسوني دل ميکنم . . . براي اولين بار تو عمرت يه فکر درست کردي

آقا اجازه؟ خسته ام از این همه فریب

از های و هوی مردم این شهر نانجیب

آقا اجازه؟ راه نفس را گرفته اند

دیوار های خسته ی از کوچه بی نصیب

آقا اجازه؟ گندم و حوا بهانه بود

آدم نمی شویم! ببین: ماجرای سیب...

آقا اجازه؟..............................
ما دلمان تنگ تنگ تنگ...

دخترک هميشه ميگفت: من براي نجابت وفا و زيباييت عاشق تو شدم. پسرک براي روز تولدش سه حيوان خانگي به او هديه داد... اسب سگ و يک پرنده زيبا! تا دخترک خواست دليل اينکار را بپرسد... پسرک رفته بود. براي هميشه

هیچ وقت از  هیچ چیز ناله نکن.....

هیچ وقت دل کسی رو عاشقت شده رو نشکن...

وقت خدا حافظی سلامو از یادت نبر....

وقت سلام بدون خداحافظی هم هست...

وقتی گفتی فقط اونو دوست داری دیگه دروازه ی قلبتو واسه هیچکس بازنکن...

به هیچ کس نگو من حاضرم به خاطر تو بمیرم  ...فقط بمیر......

به عشق در را باز نکن...

عشق را بشناس حقیقت وجود عشق را درک کن بعدن در را برایش باز کن......

یا حق

قلبی داری به وسعت هفت دریا و به نهایت یه آسمون

باید منطقی باشم حق داری که دلت برام تنگ نشه

عشق یعنی تقدیم یه قلب آبی بی بهونه

گفتمش: دل ميخري؟! پرسيد چند؟! گفتمش: دل مال تو، تنها بخند. خنده کرد و دل ز دستانم ربود تا به خود باز آمدم او رفته بود دل ز دستش روي خاک افتاده بود جاي پايش روي دل جا مانده بود

بخشندگي را از گل بياموز، زيرا حتي ته كفشي كه لگدمالش مي‌كند را هم خوش بو مي‌كند ... !

اهل دانشگاهم روزگارم خوش نيست ژتوني دارم خرده پولي، سرسوزن هوشي دوستاني دارم بهتر از شمر ويزيد دوستاني که همچون من مشروطند واتاقي که همين نزديکي است اهل دانشگاهم پيشه ام گپ زدن است گاه گاهي هم مينويسم تکليف مي سپارم به شما تا به يک نمره بيست که در آن زندانيست دلتان تازه شود چه خيالي-چه خيالي- ميدانم

زندگی اجبار است .......... مرگ انتظار است ............ عشق یک

بار است ............ جدایی دشوار است

 ..........یاد تو تکرار است

برو سر میکروسکوپ ....رفتی ؟  ..... چی میبینی؟.....یه ذره کوچیک؟

....می دونی چیه ؟.....آره ؟.....یه کم فکر کن

                                    اون دل منه که برات یه ذره شده جیییییییییییییگر

نشسته ام در تاریکی و سکوت و

غربتم را در گوش ستاره نجوا می کنم ...

تنها مانده ام ...

تنها با خاطراتی کهنه و

قلمی که دیگر نای نوشتن و تاب اشک ندارد ...

قلمی که برای دلخوشی من می نویسد :

غربت من هرچی که هست از با تو بودن بهتره ...!

نمی دانم !

تک تک لحظه هایم را غم دوری از تو فرا گرفته و

با هر نفسی که بی تو می کشم !

مگر بی تو هم می شود نفس کشید !

این ها نفس نیست ، قفس است !

اما هرچه هست چه نفس و چه قفس سنگین است و

توان تحملش را ندارم !

سکوت کرده ام ...

سال هاست که سکوت کرده ام

اما تو گلایه هایم را می توانی از عمق چشمان سیاهم بخوانی...

به لبخندت که در خیالم قاب کرده و

به دیوار قلبم آویخته ام می نگرم ...

بگو آخرچه کرده ام که باید این طور بسوزم و

لب هایم را ببندم ، چیزی نگویم و

سکوتم را فریاد کنم ...

" در به در غزل فروش منم که گیتار می زنم

با هر نگاه به عکست انگار من خودمو دار می زنم "

نمی دانم !

به گمانم باید بروم !

آری ! فقط باید بروم ...

به کجا نمی دانم ! تو بگو ...

شاید آمدم و پشت حصار خواب تو ماندم ،

شاید هم گوشه ای دنج پشت لبخند تو پنهان شوم و تا ابد بمانم ،

شاید هم خودم را در دریای نگاهت غرق کردم !

تو چه می گویی ؟

تو جایی بهتر می دانی که من بروم ؟

دیدگان تو در قاب اندوه
سرد و خاموش
خفته بودند
زودتر از تو ناگفته ها را
با زبان نگه گفته بودند
از من و هرچه در من نهان بود
می رمیدی
می رهیدی
یادم آمد که روزی در این راه
ناشکیبا مرا در پی خویش
میکشیدی
میکشیدی
آخرین بار
آخرین بار
آخرین لحظه تلخ دیدار
سر به سر پوچ دیدم جهان را
باد نالید و من گوش کردم
خش خش برگهای خزان را
باز خواندی
باز راندی
باز بر تخت عاجم نشاندی
باز در کام موجم کشاندی
گر چه در پرنیان غمی شوم
سالها در دلم زیستی تو
آه هرگز ندانستم از عشق
چیستی تو
کیستی تو

فروغ فرخزاد

امشب از آسمان دیده تو
روی شعرم ستاره میبارد
در سکوت سپید کاغذها
پنجه هایم جرقه میکارد
شعر دیوانه تب آلودم
شرمگین از شیار خواهشها
پیکرش را دوباره می سوزد
عطش جاودان آتشها
آری آغاز دوست داشتن است
گرچه پایان راه ناپیداست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست
از سیاهی چرا حذر کردن
شب پر از قطره های الماس است
آنچه از شب به جای می ماند
عطر سکر آور گل یاس است
آه بگذار گم شوم در تو
کس نیابد ز من نشانه من
روح سوزان آه مرطوب من
بوزد بر تن ترانه من
آه بگذار زین دریچه باز
خفته در پرنیان رویا ها
با پر روشنی سفر گیرم
بگذرم از حصار دنیاها
دانی از زندگی چه میخواهم
من تو باشم  ‚ تو ‚ پای تا سر تو
زندگی گر هزار باره بود
بار دیگر تو بار دیگر تو
آنچه در من نهفته دریاییست
کی توان نهفتنم باشد
با تو زین سهمگین طوفانی
کاش یارای گفتنم باشد
بس که لبریزم از تو می خواهم
بدوم در میان صحراها
سر بکوبم به سنگ کوهستان
تن بکوبم به موج دریا ها
بس که لبریزم از تو می خواهم
چون غباری ز خود فرو ریزم
زیر پای تو سر نهم آرام
به سبک سایه تو آویزم
آری آغاز دوست داشتن است
گرچه پایان راه نا پیداست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست  

فروغ فرخزاد